| Silent Voices - L(G)BT Iran |

 Tehran, Iran © 2017

1st place winner Zilveren Camera 2017 'Documentair Internationaal'


This series reflects on the vulnerable and dangerous circumstances of lesbian women in Iran and is the result of brave LGBT+ women willing to work with me in Tehran to raise awareness despite the risk for their personal safety. 

Project information in Dutch below the photos


Under the Iranian penal code and Sharia, the Islamic legal system, homosexuality is a punishable crime. The Iranian regime denies the existence of homosexuality, evidenced by the famous remark by President Ahmadinejad "We don't have homosexuals, like in your country”.

To ‘eliminate’ homosexuality, LGBT+ are often pressured to undergo unnecessary sex-change surgeries (which are permitted in Iran) with devastating physical and psychological results.

Under Article 238 of the IPC (Iranian Penal Code), the mandatory punishment for mosaheqeh, or the rubbing of female genitalia between two or more women, is 100 lashes.

Furthermore lesbian women face arbitrary arrest, imprisonment and abuse. And they suffer further human rights violations at the hand of police while in detention, ranging from homophobic assaults to physical torture.
The situation of lesbian rights in Iran is particularly complex, since Iranian lesbians face double discrimination - first as women and then as lesbians. Women’s rights are restricted in terms of their freedom of movement and expression, and the strictly patriarchal structure allows male kin to assert direct control over women.
Many LGBT+ girls are desperately fighting to escape forced marriage (since under Sharia law, they are required to have a male guardian to be able to study, get a job, rent apartments, be operated on in hospitals etc.)

Under Iranian law, girls, sometimes as young as nine, can legally be married. These girls generally never find a chance to discover their true sexual orientation.
“I had just given birth and spent time with my mother. [My husband] called me and told me to go back home immediately. He kicked me on my back and I fell down the stairs. He told me that he wouldn’t allow me to see my parents anymore. I told him that I wanted a divorce. He threatened to cut my head off. I tried to run away, but he grabbed me and dragged me home in front of everybody on the street.”

Most of the lesbians who agreed to discuss their lives with OutRight spoke about the guilt they felt that somehow their sexual desires were abnormal, wrong, or sinful. Often LGBT+ are forced to undergo a brutal “sexual reorientation course,” leading to more psychological abuse and physical torture.

“During the three days that I was forced to attend the “sexual reorientation course,” I was tortured. Before the course started, my father made me take a virginity test and filed the results of the tests with the authorities. The course took place in a remote place outside of the town. The interrogation happened in a separate room…the interrogators tortured me by pouring boiling water on my skin and beating me, especially on the head.”

Under Iran’s civil code, a wife must submit to the will of her husband (tamkeen), which includes always being sexually available to her husband. Resistance by women to these power dynamics may be met by abuse and violence, which can be perpetrated with impunity. Often, women are unable to escape these dire conditions, as many are economically dependent on their husbands or other male guardians. The crime of marital rape does not exist at all under Iran’s penal code.

In addition to forced marriage and legal marital rape, lesbians face arbitrary arrest and detention, and they suffer further human rights violations at the hand of police while in detention, ranging from homophobic assaults to physical torture.

Under Article 238 of the Iranian Penal Code, the mandatory punishment for mosaheqeh, or the rubbing of female genitalia between two or more women, is 100 lashes. However, most lesbians I met during this project, did not know the actual punishment, which fits the arbitrary nature of the Iranian regime, exerting control by constantly leaving its citizens guessing at what horror might await them.

OutRight International: Maryam* was unaware that under the IPC, ‘mosaheqh’ was not punishable by death; during her time in prison, she was expecting to soon be executed. Maryam told us that even her lawyer, whom they hired after their trial, kept talking about the possibility of the death penalty, which Maryam later believed was a tactic to get her to pay more money for her legal services. *[all names are fictional]
Maryam spent close to 10 months in jail, not knowing what fate awaited her. During this period, she was in constant fear of imminent execution, and sustained frequent homophobic physical assaults by female inmates and prison guards. On the trial day, her father and grandfather appeared in the courthouse and attempted to attack and beat her in front of the police and judge.
LGBT women told OutRight Int’l that parental domestic violence was a frequent occurrence in their lives. The violence usually resulted when parents accidentally discovered their sexual orientation.
Even though being a lesbian can lead to imprisonment, abuse and even torture, the LGBT+ women I’ve met in Iran shared with me that they were more afraid of their families finding out than the government. The constant fear of being disowned, rejected and/or assaulted by their families often leads to depression, drug abuse and suicide attempts.
Traditionally Iranian society regards problems and violence within families as a private matter. Safeguarding or restoring familial honor and washing away shame are seen as social obligations, therefore abused girls have nowhere to turn.  Many Iranian lesbians ‘go underground’ and lead secret lives out of fear. Due to their invisibility, LGBT women in Iran are not receiving the (international) support their situation deserves.
 | Silent Voices - L(G)BT Iran | Tehran © 2017
- 1st place winner Zilveren Camera 2017 'Documentair Internationaal'

Deze serie gaat over de kwetsbare en gevaarlijke omstandigheden van lesbische vrouwen in Iran. Het project is in Iran tot stand gekomen met LGBT+ vrouwen die ondanks het risico voor hun persoonlijke veiligheid bereid waren om met mij samen te werken om aandacht te creëren voor hun situatie. De moed van deze vrouwen is ongekend.

Onder de Iraanse strafwetgeving is homoseksualiteit een misdaad. Bovendien ontkent het Iraanse regime het bestaan van homoseksualiteit, wat blijkt uit de beroemde opmerking van president Mahmoud Ahmadinejad: "We hebben geen homoseksuelen, zoals in uw land."

Om het bestaan van homoseksualiteit te ontkennen en te elimineren, worden LGBT+ vaak onder druk gezet om onnodige geslachtsveranderende operaties ondergaan - deze zijn paradoxaal genoeg toegestaan in Iran - met verwoestende fysieke en psychologische gevolgen.

De situatie van lesbische rechten in Iran is bijzonder complex, aangezien Iraanse lesbiennes dubbele discriminatie ondervinden - eerst als vrouwen en vervolgens als lesbiennes. De rechten van vrouwen zijn beperkt in termen van vrijheid en meningsuiting. De strikt patriarchale structuur geeft mannelijke verwanten absolute controle over vrouwen.

Veel LGBT+ meisjes vechten wanhopig om te ontsnappen aan een gedwongen huwelijk. Dit wordt bemoeilijkt door het feit dat een huwelijk vaak de enige manier is om zich los te maken van hun familie omdat ze volgens de sharia-wetgeving verplicht zijn om een man te hebben om te studeren, een baan te vinden, een woning te huren, medische behandelingen te ondergaan etc. Wettelijk kunnen meisjes vanaf 9-jarige leeftijd uitgehuwelijkt worden. Volgens de Iraanse wet moet de vrouw zich onderwerpen aan de wil van haar man. Dit betreft ook de seksualiteit. Ieder verzet mag worden onderdrukt met geweld. Verkrachting binnen het huwelijk is legaal. Of beter gezegd, verkrachting binnen het huwelijk bestaat niet als concept, omdat de vrouw niets mag weigeren en de man dus met geweld mag nemen waar hij volgens de wet recht op heeft.

Alhoewel mosaheqeh – letterlijk vertaald het wrijven van vrouwelijke genitaliën tussen twee of meer vrouwen - onder de Iraanse wet strafbaar is met 100 zweepslagen en kan leiden tot opsluiting, mishandeling en zelfs marteling, vertelden de LGBT+ vrouwen die ik in Iran heb ontmoet dat ze meer angst hebben voor hun familie dan voor de overheid. Dit feit komt ook terug in het rapport van OutRight International. De constante angst om verstoten, afgewezen en/of mishandeld te worden door hun familie, leidt vaak tot depressie, drugsmisbruik en zelfmoordpogingen.

Aan de andere kant, door de strikte en obsessieve gendersegregatie in de Iraanse samenleving, kunnen hechte vrouwelijke vriendschappen als dekmantel dienen. Het feit dat jongens en meisjes gescheiden opgroeien en daardoor niet spelenderwijs ervaring opdoen met het andere geslacht, leidt tot veel stress in volwassen heteroseksuele relaties. Misverstanden, onervarenheid en volstrekte onwetendheid maakt dat huwelijken vaak zeer ongelukkig zijn. Dit leidt ertoe dat veel biseksuelen troost zoeken bij partners van hetzelfde geslacht. Gegeven de volharding van het regime dat homoseksualiteit niet bestaat in Iran, is deze paradox een van de vele tegenstrijdige twists als gevolg van de draconische dictatuur.

LGBT+ vrouwen vertelden OutRight Intl dat fysieke mishandeling door hun ouders vaak voorkomt. Het geweld is meestal het gevolg als ouders per ongeluk de seksuele oriëntatie van hun dochter ontdekken.

Traditioneel beschouwt de Iraanse samenleving problemen en geweld binnen het gezin als een privéaangelegenheid. Het beschermen of herstellen van familie eer en het verwijderen van schaamte worden zelfs gezien als sociale verplichtingen. Hierdoor kunnen mishandelde meisjes nergens terecht. Veel Iraanse lesbiennes 'gaan ondergronds' en leiden geheime levens uit angst. Vanwege hun onzichtbaarheid krijgen Iraanse LGBT+ vrouwen niet de (internationale) support die hun situatie verdient.

Back |